به بهانه مادر

سلام دوست قشنگم

دلم گرفته .آسمونم دلش گرفته .ابرا سرتاسرشو پر کردن نمی ذارن خورشید بیاد و خودی نشون بده اما دعا می کنم که آسمون گریش نگیره !!آخه اصلا دلم نمی خواد منم گریه کنم.حتما می گی این دوتاچه ربطی بهم دارن گریه آسمون واشک چشمای تو!؟

تعجب نکن آخه اونقدر دلم گریه می خواد!اما از صبح خودمو سرگرم کردم که اشکام در نیاد.منتظر یه تلنگرم.مثل بچه ها دلم می خواد مامانم بشینه و منم سرمو بذارم روی پاهاش اون با موهام بازی کنه و از شیطنتهای کوچولوییام برام بگه بعد با هم بخندیم .اون که هیچوقت بلند بلند نمی خندید همیشم به من می گفت بده دختر بلند بلند قهقهه بزنه.ولی آخه مامانم اونقده لبخنداش قشنگ بود که اگه تو هم میدیدیش عاشق خنده هاش می شدی ؛مثل من.

ولی جالبه که من وقتی رو پاهاش سرمو می ذاشتمو باهام حرف می زد و با موهام بازی می کرد، همه غمای عالم یادم می رفت بعضی اوقات حتی به آخر داستانایی که برام می گفت نمیرسید می دونی چرا؟آخه خوابم می برد.بعضی وقتا اون اولش که خوابم می برد قبل از اینکه چشام سنگین بشه؛بقیه داستانشو مثل یه خواب می دیدم(نمی دونم تا حالا واسه تو هم پیش اومده یا نه!؟)همیشم وقتی بیدارمی شدم می گفتم راستی مامان بقیه حرفات چی شد؟!

اونم با همون مهربونیی که تو صداش بود و لبخندی که همیشه رو لباش بود(حتی وقتی از دنیا می رفت!)چشاش برق می زد و می گفت

تو که خوابیدی منم بقیشو نگفتم!می گفتم حالا یه وقت دیگه برام بقیشو بگو!اینجوری می شد که بعضی قصه هامون طولانی می شد حتی بعضیاش تموم نشد و مامان رفت.

مثل کارای خدا!مثل قصه های دنیاباآدماش که ناتموم میمونه و می رن !مثل آرزوهامون که همیشه بهشون نرسیده یکی دیگه پیش میاد اولی ناتموم می مونه و....بالاخره این آرزوهان که تو دنیا می مونن واون ما هاییم که تموم می شیم؛یا بی خیال آرزوهامون می شیم یا نرسیده بهشون می ذاریم واسه یکی دیگه و می ریم!

اما آرزوی من برای تو اینه که به آرزوهات برسی.